OBCHODY


ustanowione przez ONZinne




21 marca
Międzynarodowy Dzień Walki z Dyskryminacją Rasową

Międzynarodowy Dzień Walki z Dyskryminacją Rasową jest obchodzony 21 marca. W tym dniu, w 1960 roku, południowoafrykańska policja zastrzeliła 69 uczestników pokojowej demonstracji w Sharpeville, którzy protestowali przeciwko polityce apartheidu [zobacz Masakra w Sharpeville]. W rezolucji proklamującej obchody Dnia (rezolucja 2142 (XXI) z 1996 roku) Zgromadzenie Ogólne wezwało międzynarodową społeczność do zdwojenia wysiłków na rzecz eliminacji wszelkich form dyskryminacji rasowej.

od 25 maja
Tydzień Solidarności z Ludami Zamieszkującymi Niesamorządne Terytoria

6 grudnia 1999 roku Zgromadzenie Ogólne zleciło (rezolucja 54/91) Specjalnemu Komitetowi do spraw dekolonizacji organizację dorocznych obchodów Tygodnia Solidarności z Ludami Zamieszkującymi Niesamorządne Terytoria i zadecydowało, że obchody te będą rozpoczynać się 25 maja. Poprzednio, Tydzień obchodzony był (na mocy rezolucji 2911 (XXVII) z 1972 roku) jako Tydzień Solidarności z Walczącymi o Wolność, Niepodległość i Równe Prawa Kolonialnymi Ludami Południowej Afryki, Gwinei Bissau i Wysp Zielonego Przylądka i rozpoczynał się również 25 maja, czyli w Dniu Wyzwolenia Afryki.

20 czerwca
Światowy Dzień Uchodźcy

4 grudnia 2000 roku Zgromadzenie Ogólne odnotowało fakt, że w 2001 roku świat obchodzi pięćdziesiątą rocznicę uchwalenia Konwencji na temat statusu uchodźców i że Organizacja Jedności Afrykańskiej (OAU) przystała na to, by Światowy Dzień Uchodźcy przypadał w tym samym dniu, co Dzień Uchodźców Afrykańskich. Tym samym zadecydowano, że od 2001 roku Światowy Dzień Uchodźcy będzie obchodzony 20 czerwca (rezolucja 55/76).
[Uwaga: 9 lipca 2002 roku Organizacja Jedności Afrykańskiej przekształciła się w Unię Afrykańską.]


16 listopada
Międzynarodowy Dzień Tolerancji

12 grudnia 1996 roku Zgromadzenie Ogólne proklamowało dzień 16 grudnia Międzynarodowym Dniem Tolerancji i wezwało państwa członkowskie, by imprezy organizowane w ramach obchodów Dnia były adresowane zarówno do placówek oświatowych jak i szerszego kręgu opinii publicznej (rezolucja 51/95). Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego była pokłosiem obchodzonego rok wcześniej Roku Tolerancji, proklamowanego w 1993 roku (rezolucja 48/126) z inicjatywy Konferencji Generalnej UNESCO. 16 listopada 1995 roku państwa członkowskie UNESCO przyjęły Deklarację na temat zasad tolerancji oraz Plan Działań po zakończeniu obchodów Roku.

20 listopada
Dzień Industrializacji Afryki

W ramach obchodów Drugiej Dekady Rozwoju Przemysłowego Afryki, Zgromadzenie Ogólne ogłosiło dzień 20 listopada Dniem Industrializacji Afryki (rezolucja 44/237 z 22 grudnia 1989 roku). Obchody Dnia mają na celu zmobilizować międzynarodową społeczność do podejmowania działań na rzecz uprzemysłowienia Afryki.

1 grudnia
Światowy Dzień AIDS

W 1988 Zgromadzenie Ogólne wyraziło głębokie zaniepokojenie ogromną skalą zachorowań na AIDS. Jednocześnie, Zgromadzenie zwróciło uwagę na fakt proklamowania przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) obchodów Światowego Dnia AIDS i podkreśliło istotną rolę tej inicjatywy (rezolucja 43/15). Obecnie liczba osób żyjących z HIV/AIDS przekracza 41 milionów.

2 grudnia
Międzynarodowy Dzień Upamiętniający Zniesienie Niewolnictwa

Międzynarodowy Dzień Upamiętniający Zniesienie Niewolnictwa jest obchodzony 2 grudnia, w rocznicę uchwalenia Konwencji NZ o likwidacji handlu ludźmi i innych form wyzysku (rezolucja 317(IV) z 2 grudnia 1949 roku).

10 grudnia
Dzień Praw Człowieka

W 1950 roku Zgromadzenie Ogólne ogłosiło dzień 10 grudnia Dniem Praw Człowieka (rezolucja 423 (V)) i wezwało wszystkie państwa i zainteresowane strony do uczestnictwa w jego obchodach. Dzień jest obchodzony w rocznicę uchwalenia przez Zgromadzenie Ogólne Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka w 1948 roku.

Rok 2004
Międzynarodowy Rok dla Upamiętnienia Walki z Niewolnictwem i jego Zniesienia

Dwusetna rocznica zwycięstwa rewolucji haitańskiej (1804 r.), która doprowadziła do powstania pierwszej whistorii świata republiki czarnoskórych, stała się przyczynkiem do ogłoszenie przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych roku 2004 Międzynarodowym Rokiem Upamiętnienia Walki z Niewolnictwem i jego Zniesienia.

Niewolnictwo, czyli zawładnięcie jednostką, ujarzmienie jej i wykorzystywanie jako siły roboczej praktykowane było od starożytności. Znane było w Egipcie, Babilonie, Persji, Grecji i Cesarstwie Rzymskim. Handel czarnymi niewolnikami, który wzmógł się po odkryciu przez zachód Ameryki, był jedną z najdłużej praktykowanych i jednocześnie najtragiczniejszą formą niewolnictwa, określoną jednoznacznie jako zbrodnią przeciw ludzkości. Temat ten był poruszony podczas Światowej Konferencji przeciwko Rasizmowi, Dyskryminacji Rasowej, Ksenofobii i Pochodnym Formom Nietolerancji, Durban, 31 sierpnia - 7 września 2001 r.

Proklamowanie Międzynarodowego Roku dla Upamiętnienia Walki z Niewolnictwem i jego Zniesienia ma na celu nie tylko upamiętnienie tej bezprecedensowej w dziejach świata tragedii, która dotknęła ok. 30 milionów deportowanych, ale również uświadomienie w jakim stopniu odcisnęła ona swoje piętno na rozwoju społecznym, kulturalnym i gospodarczym Europy, obu Ameryk oraz Karaibów. Jednak przede wszystkim ma skłonić do refleksji i uwrażliwić na wszystkie formy wyzysku, rasizmu, nietolerancji ujawniające się współcześnie.

UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury) przyjęło na siebie rolę koordynatora obchodów Międzynarodowego Roku dla Upamiętnienia Walki z Niewolnictwem i jego Zniesienia. Koncentrują się one wokół trzech celów: - doprowadzenie do powszechnego uświadomienia tragedii jaką był handel czarnymi oraz niewolnictwo,
- uczczenie dwusetnej rocznicy proklamowania republik haitańskiej,
- mobilizowanie opinii publicznej przez uświadomienie ciągu wydarzeń, które złożyły się na zjawisko handlu ludźmi i niewolnictwa, oraz budzenie czujności wobec pojawiających się obecnie nowych form niewolnictwa.


źródło: http://www.unic.un.org.pl

17 stycznia
Dzień Martina Luthera Kinga

Ustanowienie w Stanach Zjednoczonych Ameryki narodowego święta Martina Luthera Kinga, Jr. zajęło 15 lat. Tak jak życie, praca i śmierć Kinga iskrzą dyskusjami i kontrowersjami, tak też wyglądało uchwalanie święta mającego uhonorować jego osobę.

King jest jedynym Amerykaninem oprócz George'a Washingtona, który ma swoje narodowe święto "w dniu swoich urodzin" (święta takich jak Abraham Lincoln, Thomas Jefferson, Robert E. Lee i innych obchodzone są w niektórych stanach, ale nie na szczeblu narodowym). Jest jednym z niewielu przywódców ruchów społecznych w różnych krajach, którzy zostali uhonorowani świętem (urodziny Mahatmy Gandhi'ego są przestrzeganym świętem w Indiach). Taki status członka mniejszości rasowej kraju jest prawie jak precedens, niebywały i nieprawdopodobny. Zwykle, zaszczyt taki zarezerwowany jest dla osobistości związanych z armią bądź religią.

"Jeśli chodzi o sprawy z wybitnymi osobistościami, szczególnie jednostkami kontrowersyjnymi, które walczą o filozofię przez wielu potępianą, dr King był zdecydowanie na czele w tym czasie", powiedział Joseph Lowery, przewodniczący Southern Christian Leadership Conference (SCLC; Konferencja Przywódców Chrześcijańskich Południa) w Atlancie w latach 1977-1997. "Nawet ci, tak bardzo przeciwni mu w czasie jego życia przekonali się, że segregacja, niesprawiedliwość i militaryzm są kwestiami, które muszą zostać wzięte pod uwagę przez nowoczesne społeczeństwo."

Kiedy Prezydent Reagan w październiku 1983 roku podpisywał ustawę ustanawiającą święto, podpisał tym samym zakończenie działania uporczywego, wysoce zorganizowanego lobby, którego natężenie wpływało na naród przez 15 lat.

"Ciężko pracowaliśmy by scalić społeczne wysiłki i stworzyć silną sieć", wspomina Cedric Hendricks, asystent Rep. John Conyers, demokraty z Michigan. To właśnie Conyers cztery dni po zamordowaniu Kinga w Memphis 4 kwietnia 1968 roku, gdy zamieszki i nieład społeczny wzmogły się w ponad stu miastach kraju, przedłożył pierwszy projekt ustawy mającej uczcić zabitego przywódcę ruchu na rzecz praw obywatelskich.

Po tym jak projekt był blokowany przez część członków Kongresu przez następne kilka lat, zostały mu przedłożone petycje w tej sprawie zawierające ponad 6 milionów nazwisk. Mówiono, że była to największa petycja wystosowana w historii - została przyjęta przez Kongres w 1970.
SCLC koordynowała kampanię petycji wciąż kontynuując wywieranie presji w sprawie święta na Kongres. Uzbrojeni w petycję przekazującą głos tłumu Kongresowi Rep. Conyers z pomocą Rep. Shirley Chisholm, demokratki z Nowego Jorku, powracali do tego ustawodawstwa na każdym kolejnym posiedzeniu.
Presja ze strony społeczeństwa trwała przez całe lata 70. i 80. Uczestnicy marszów cywilnych na Waszyngton w 1982 za prawami do głosowania i 1983 by upamiętnić 20 rocznicę przemowy Kinga ("I Have a Dream") w Waszyngtonie D.C. także poparli te dążenia. W międzyczasie w 1973 roku Illinois stało się pierwszym stanem, które uznało Dzień Martina Luthera Kinga świętem.

Dziesięć lat później Kongres przyjął kompromisową propozycję Rep. Katie Hall, demokratki z Indiany. Hall w odpowiedzi na krytykę, że święto byłoby zbyt blisko Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku, przesunęła jego obchody na trzeci poniedziałek miesiąca, który i tak wypada blisko urodzin Kinga czyli dnia 15 stycznia. Idea trzydniowego weekendu, plus fakt, że trzeci poniedziałek zawsze następuje po niedzieli Super Bowl, pomogła przeforsować ustawę w opozycji. Prezydent Reagan podpisał ustawę w 1983, a w 1986 narodowe święto stało się faktem.

Reakcje nie były jednak całkiem pozytywne. Argumentem przeciw, który szczególnie wyróżniał się ponad innymi i używany był od lat by oprzeć się ustanowieniu jakiegokolwiek nowego święta był rozmiar kosztów, jakie poniosą podatnicy. Zdominował on opozycję. Koszty rządu federalnego związane z wolnym dniem w święto Kinga oszacowano na 18 milionów dolarów; w stanie Washington na 7 milionów dolarów; w Seattle na 1,18 milionów dolarów. Całkowite koszty przybrały astronomiczną sumę 8 bilionów dolarów dla rządu i sektora prywatnego razem.
"Za każdym razem, gdy przedstawialiśmy ustawę w legislaturze, ludzi mówili, 7 milionów dolarów! Żartujecie?! A co ze wszystkim ludźmi głodującymi na ulicach?" wspomina Sen. George Fleming, demokrata z Seattle, który podjął wysiłki wprowadzenia święta od wczesnych lat 70.
Innym częstym argumentem, zauważa Fleming było pytanie "czemu umieszczacie dr Kinga ponad innymi sławnymi osobami?". Nie sądzili, że jego ustanowienie stanie się próbą czasu.
Oba argumenty, w odczuciu Fleminga, były używane by zamaskować rasistowski opór wobec święta.

Nie będąc ani patriotycznym ani religijnym, święto Kinga nie bardzo pasowało do jakiejkolwiek tradycyjnej kategorii. Ale czarni przywódcy mieli nadzieję, że stanie się on głęboko duchowym dniem.

"Myślę, że powinno się poświecić dla jakiejś działalności, która wyraża miłość do jakiejś osoby czy rodzaj duchowego uznania", powiedział dr Donald G. Phelps, radny lokalnej szkoły wyższej okręgu Seattle (Seattle Community College District), gdzie przez 11 lat prowadził szeroko zakrojone działania w celu upamiętnienia osoby Kinga. "To dzień, w którym możemy oddać honor zasadom Kinga, amerykańskim zasadom w swej najprawdziwszej formie."

Wiele stanów było przeciwnych obchodzeniu tego święta. Niektórzy oponenci twierdzili, że King nie zasługuje na swoje własne święto - argumentując to tym, iż cały ruch praw obywatelskich powinien zostać uhonorowany, a nie jednostka. Kilka południowych stanów ustanowiło ten dzień świętem różnych generałów Konfederacji, podczas gdy Utah uznał go za Dzień Praw Człowieka. W Montgomery, w Alabamie, rodzinnym mieście Kinga mieszkańcy świętują zarówno święto jego jak i gen. Roberta E. Lee (dowódca armii Konfederatów podczas wojny secesyjnej). Głosujący w Arizonie zaakceptowali święto dopiero w 1992 roku po grożącym bojkocie turystów. A w 1999 roku zmianę nazwy z Dzień Praw Obywatelskich na Dzień Martina Luthera Kinga dokonało New Hampshire. Stan Utah oficjalnie uczynił to w roku 2000.

Dziś, jednakże, po latach walki, jednostki i organizacje w całym kraju świętują dziedzictwo po Kingu każdego roku, udowadniając, że jego sen się nigdy nie skończy.

Źródła: www.infoplease.com, www.seattletimes.nwsource.com, www.civilrights.org

Kalendarium

8 kwiecień 1968: Rep. John Conyers, Demokrata z Michigan, 4 dni po zamordowaniu Martina Luthera Kinga, przedstawia pierwszy projekt ustawy proponujący uznanie dnia urodzin Kinga świętem.

15 styczeń 1969: Około 1,200 pracowników1 w North Tarrytown, w stanie Nowy Jork, zostało w domach by uczcić urodziny Kinga. 60 z nich zostało zawieszonych a innym grożono postępowaniem dyscyplinarnym.

25 marzec 1970: Conyers i Rep. Shirley Chisholm, Demokratka z Nowego Jorku, zapowiadają ponowne rozpatrzenie kwestii święta po złożeniu przed Kongresem petycji z ponad 6 milionami podpisów.

10 kwiecień 1970: Kalifornia przyjmuje ustawę ustanawiającą dzień urodzin Kinga świętem szkolnym; jest pierwszym stanem jaki to uczynił.

15 lipiec 1970: Rada Szkolna w Seattle ogłasza urodziny Kinga świętem szkolnym od roku 1971. Rep. George Fleming dąży do ustanowienia go świętem stanowym.

styczeń 1981: W dwóch przypadkach w Seattle sześciu pracowników zostaje zwolnionych z zakładów Todd Shipyards za rozprowadzanie ulotek popierających święto.

2 sierpień 1983: Izba Reprezentantów przyjmuje ustawę przewagą głosów 338 do 90 ustanawiając dzień urodzin Kinga świętem narodowym w trzeci poniedziałek stycznia począwszy od 1986 roku.

19 październik 1983: Senat, ignoruje wysiłki Sen. Jesse Helmsa, Republikanina z Nowego Jorku, by pominąć kwestie tej ustawy w obradach, akceptując ją przewagą głosów 78 do 22.

2 listopad 1983: Ustawę o ustanowieniu święta narodowego podpisuje Prezydent Ronald Reagan.

24 grudzień 1984: Prawodawstwo Stanu Waszyngton akceptuje święto na szczeblu szkolnym.

11 wrzesień 1984: Rada Miasta Seattle ustanawia trzeci poniedziałek stycznia świętem wolnym od pracy.

20 styczeń 1986: Pierwsze obchody urodzin dr Kinga jako święta narodowego.

Źródło: www.martin-luther-king-day.123holiday.net

1 najprawdopodoobniej firmy General Motors (własny przypis)